Nu zelfs Groenlinks zich gaat inzetten voor flexibilisering van plaats en tijd waarop arbeid kan worden verricht is het nodig om toch eens stil te staan bij de gevolgen die dat heeft voor ons eigen, humane, eco-systeem. Een ongemakkelijk onderwerp in deze tijd en op deze site, maar dat mag geen reden zijn om het te negeren.
Ons lichaam houdt niet van de 24-uurs economie. Het heeft namelijk zijn eigen onmiskenbare bioritme. Teveel forceren van de ritme leidt tot kwaliteitsvermindering.
“Wij willen enkel de grote organisaties als klant. We hebben namelijk een strategie die gericht is op klantintimiteit door goed account management.”
Ik hoor dit regelmatig en ergens kriebelt het me dan altijd. Is dit een houdbare strategie? Mijn antwoord: nee, ik denk het niet.
Waarom is het gaan voor grote klanten niet houdbaar? Eigenlijk heel eenvoudig, ze verdwijnen. Alle cijfers wijzen al jaren op de afname van het aantal grote bedrijven, zowel in Nederland als in de wereld. Laten we het even bij Nederland houden. Het gemiddeld aantal werknemers per bedrijf daalt. Als grote bedrijven omvallen, of fuseren, komt daar doorgaans geen nieuwe grote partij mee voor terug. De toekomst van bedrijven is steeds kleiner en met meer focus, dus een strategie gericht op enkel het grootbedrijf zou wel eens fataal kunnen worden.
Een aantal weken geleden heb ik de luxe gehad te gaan eten in de Librije in Zwolle. Een van de drie sterrenrestaurants van Nederland en als ik me niet vergis degene die de drie sterren het langste heeft. Het eten is natuurlijk heerlijk, maar de ervaring die men daar biedt is subliem. Een aantal lessen in gastvrijheid en service wil ik graag met jullie delen. Want ik denk dat heel veel organisaties iets kunnen leren op de manier waarop men daar werkt.
Word je gelukkiger van goed en productief werk? Of werk je productiever als je gelukkiger bent? Het antwoord geeft Shawn Achor na jaren onderzoek in de onderstaande talk: gelukkig zijn maakt je productiever, beter en succesvoller in je werk. Ook geeft hij aan hoe je gelukkiger kan worden.
Het gelukkige geheim van beter werken… 12 minuten die de moeite waard zijn.
Normaal werken. Daarover gaat dit blog. Niet perse nieuw werken, maar gewoon normaal. Dat is vanzelfsprekend zou je zeggen, maar dat is niet zo. Allerminst zelfs. Neem NS en ProRail. Een beetje sneeuw en de treinen staan stil. Ikzelf bezig de uitdrukking ‘het loopt als een trein’ niet meer. Tenzij ik wil aangeven dat iets muurvast zit.
Recentelijk ben ik het een aantal keer tegen gekomen bij een klus, de bedrijfsmythe. Een fabeltje waarbij één afdeling of persoon aangeeft dat iets niet mag van een andere afdeling of persoon.
Een zeer recent geval waar ik persoonlijk mee te maken had kwam van twee afdelingen die regelmatig elkaar de bal toeschuiven: IT en communicatie. IT stelde dat iets wat ik wilde niet mocht, dat was communicatie beleid. Mijn vraag waarom bleef onbeantwoord, zo was het hen verteld. In tegenstelling tot de meeste mensen neem ik daar geen genoegen mee en ik besloot dus navraag te doen bij communicatie. Hiervan kwam de reactie terug van de hoogste baas van de afdeling: hij had nog nooit van dit beleid gehoord en als iemand het zou voorstellen zou hij het per direct afkeuren.
Met een relatiebeding mag je klanten niet benaderen, maar wat nu als die klant een vriend op Facebook is? Een recent vonnis laat een mooie balans zien: contacten op social media zijn privé en vallen dus buiten het relatiebeding, tenzij men expliciet iets doet dat neerkomt op zakelijk gedrag.
Een dansleraar had een arbeidscontract met een concurrentiebeding en een relatiebeding. Kort gezegd: hij mocht tot een jaar na het einde van het dienstverband geen concurrerend bedrijf starten in dezelfde gemeente, en ook geen opdrachtgevers of leerlingen van de school benaderen. Letterlijk stond er Lees verder
Een van de beste sprekers van de eerste TEDxAmsterdam wat mij betreft is Bjarke Ingels. Hoewel zijn eerste talk wat mij betreft nog steeds de beste is, mag deze er zeker ook zijn. Over hedonistische duurzaamheid en architectuur.
Veel, erg veel mensen die ik zie in mijn praktijk hebben van die fijne, pijnlijke plekken in hun nekspieren, bovenop hun schouders of tussen de schouderbladen bovenin de rug. Ik zeg ‘fijn’ omdat ik met een zeker genoegen mijn duimen daarin plaats om de boel eens even lekker los te ‘wrikken’. Dat helpt meestal goed, ondanks of wellicht dankzij bijbehorend gekreun. Echter lijkt mij dat veel van deze ellende (hoofd-, nek- , schouder- en armpijn) te voorkomen is bij een wat verstandiger gebruik van laptop, iPad of smarthphone.
Lees verder
Afgelopen week hoorde ik iemand zeggen: hoezo moet ik om een afspraak vragen, dat is toch een outlook feature?
Steeds vaker merk ik dat het feit dat technologie iets mogelijk maakt voor mensen ook een reden is om het zonder pardon in elke situatie toe te passen. Met name merk ik dit in veel gevallen bij grotere bedrijven, waar niet meer de dialoog en het normale gesprek, al dan niet via digitale middelen, maar de tool voorop staat in de communicatie.
Het gevolg hiervan is dat de menselijkheid uit de organisatie verdwijnt en er overal irritatie ontstaat. Zowel bij de ontvanger die het soms niet sociaal vind dat er gewoon dingen in zijn of haar agenda worden geplant als bij de verzender die niet begrijpt waar iemand moeilijk over doet als hij of zij gewoon efficiënt wil werken.
Een paar voorbeelden.
Abonneer op updates