Ik hoor de term regelmatig. De intrapreneur, de ondernemer in loondienst. Dat is waar organisaties naar zouden moeten streven met HNW is dan de stelling. Verschrikkelijk vind ik de term. De enige personen die hem ooit gebruiken zijn mensen die nooit van hun leven ondernemer zijn geweest en niet weten wat het is om ondernemer te zijn. De intrapeneur bestaat niet en het is ook het laatste waar je als organisatie naar zou moeten willen streven!
Laat me uitleggen wat het verschil is tussen een ondernemer en een medewerker in loondienst die verantwoordelijk en bevlogen is.
Een ondernemer heeft op het eind van de maand geen idee wat er op zijn rekening staat, wat er binnen komt. Dat is een stuk onzekerheid die hoort bij het ondernemer zijn. Tot het moment dat je mensen een 100% variabel salaris kan geven (wat je volgens mij niet zou moeten willen) zijn ze dus geen ondernemers.
Een ondernemer neemt namelijk risico’s. Vaak ongedekte, niet per definitie onderbouwde, maar voor de ondernemer acceptabele, risico’s. Als die risico’s niet goed uitpakken, zit hij of zij zelf op de blaren. Soms ook anderen, maar die persoon zeker. Dat geeft de juiste motivatie, de juiste afweging om ergens wel of niet voor te gaan. Een interne risico – rendement analyse.
Intrapreneur
Een ondernemer in loondienst neemt diezelfde risico’s, zonder zelf risico te lopen. Je ziet waarschijnlijk al het probleem, die risico-rendement analyse valt bijna altijd anders uit. Je zou kunnen stellen dat we de financiële crisis hieraan te danken hebben. Ongelimiteerde, vaak krankzinnige risico’s die genomen zijn door mensen die zelf nauwelijks persoonlijk risico liepen. Bonussen of salaris kunnen niet worden teruggevorderd en de banken zijn niet eens failliet gegaan, dus men heeft niet eens WW gehad. Sterker, de bonussen werden vaak nog gewoon uitbetaald. Wil je dat als organisatie? Denk je dat de overheid ook jouw bedrijf red als het mis gaat?
Verantwoordelijke medewerker
Wat je als bedrijf moet willen zijn medewerkers die zich verantwoordelijk voelen. Die verantwoordelijkheid nemen, bevlogen zijn en inderdaad het beste met je organisatie voor hebben. Ja, dat zijn ook eigenschappen die een ondernemer heeft, maar het is niet hetzelfde als ondernemer zijn. Het feit dat een ondernemer zelf zijn risico’s bepaald omdat hij of zij daar ook zelf de negatieve effecten van ondervindt, en niet een beetje maar tot het risico van persoonlijk faillissement aan toe, is het grote verschil. Werknemers mogen natuurlijk initiatieven tonen, graag, maar die niet uitvoeren zonder dat daar consensus over is of de ondernemer (of een door de ondernemer daarvoor aangestelde persoon) zijn akkoord op heeft gegeven. Dat is een heel, heel groot verschil.
Als je streeft naar ondernemers in loondienst, denk dan goed na over wat ons in deze financiële crisis heeft gebracht. Als je mensen het woord intrapreneur hoort gebruiken of de term ondernemer in loondienst, vergeef ze, ze zijn nooit ondernemer geweest en hebben geen idee wat dat begrip inhoudt.
Abonneer op updates