Enige tijd geleden sprak ik met een man, een tot dan toe succesvol ondernemer, die trots vertelde over zijn onderneming. Hij was gewoon begonnen, deed op zich niets bijzonders behalve dat hij hele grote opdrachten overal binnen haalde en dan wel ging kijken hoe hij deze kon invullen. Een manier van lef die ik zelf niet deel (hij ging namelijk ook wel eens op zijn bek dat hij niet kon leveren), maar waar ik wel respect voor kan opbrengen. Hij vertelde ook vol trots hoe zijn bedrijf groeide doordat hij andere bedrijfjes overnam. Met name kleine partijen met wie hij succesvol samenwerkte. Een strategie waarbij ik mijn wenkbrauwen fronste (wat hem uiteraard ontging).
Groei door acquisitie
Hij groeide dus deels organisch, maar deels ook door acquisities. Met name van kleine partijen, vaak leveranciers. Hij stelde dat als je teveel geld naar één bedrijf bracht het vaak goedkoper was dit bedrijf over te nemen. Een mooie theorie, maar helaas is de praktijk vaak veel weerbarstiger.
Eckhart Wintzen omschrijft dit volgens mij perfect in zijn boek Eckhart’s notes als hij praat over zijn relatie met zijn drukker. Die zegt: “Eckhart, waarom neem je me niet over, je brengt tonnen per jaar naar me en je bent goed voor meer dan 80% van mijn omzet.” Waarop Eckhart zegt: “Omdat je je dan gaat gedragen als een normale loondienst medewerker, nu sta je dag en nacht voor me klaar als ik iets vraag en dan als ik je op vrijdag vraag of iets op zaterdag klaar kan zijn zeg je gewoon nee”.
Eén van de bedrijven die de eerder genoemde ondernemer had overgenomen werd gerund door een goede bekende van me. Ik had heel snel door dat dit qua personen geen goede match was en het verbaasde me dan ook niet dan binnen een paar maanden de oprichter van de overgenomen partij weg was.
De reden dat ik dit stukje nu schrijf is omdat niet ver voor kerst ik ook hoorde dat de koper inmiddels failliet is. Nu speelde daar nog wel een paar andere dingen waarvan ik sterk mijn twijfels had, zijn hele visie was in mijn optiek erg traditioneel, maar ook een dergelijk groeibeleid is iets wat zeker niet heeft bijgedragen aan de overleving van de organisatie.
Groei door samenwerking
Hoe dan wel? Ik geloof zelf het meeste in groei door samenwerking. Ja, het klinkt simpel en basaal, maar als ik heel veel geld aan één leverancier betaal denk ik meestal: blijkbaar is die organisatie heel erg goed in wat ze doen!
Ik geloof dat je vooral heel erg focus moet houden op waar je goed in bent en vooral niet je pakket altijd maar moet verbreden omdat je denkt overal geld aan te verdienen. Het is niet voor niets bewezen dat elke nieuwe werknemer boven de 1.000 op ongeveer 80% van de toegevoegde waarde zit van zijn voorganger…
Natuurlijk zijn er dan meteen vele mensen die zeggen dat het wel kan, dat je ook aan celdeling kan doen zoals Eckhart Wintzen deed (de enige die dat ooit succesvol deed) of dat je andere vormen van splitsing kan doen zoals bijvoorbeeld W.L. Gore (ook één van de weinige succesverhalen), maar je kan ook gewoon genoegen nemen met… genoeg. Samenwerken, focus hebben en tevreden zijn met een mooie winst en een goed inkomen. Nee, ik wil geen personeel, hoe vaak ik ook te horen heb gekregen dat ik dan zoveel meer geld zou kunnen verdienen omdat ik de klanten heb en zo. Ik ben erg tevreden met mijn inkomsten en groei liever in de inhoud dan in geld.
Dat wil niet zeggen dat niemand personeel moet nemen, maar zorg dat je je als organisatie puur bij je core business houdt. Goede samenwerkingen zijn veel waardevoller dan acquisities. Soms, heel soms, kan een acquisitie nuttig zijn, maar het is niet voor niets dan de meerderheid geen enkele waarde creëert.
De toekomst ligt in groei door samenwerking, niet groei door acquisitie.
Abonneer op updates