Ik blog me nog ‘n ongeluk

“Kijk uit waar je loopt!”, roept ‘n dikke kale meneer met armen vol tatoeages tegen me. Ik schrik op. Een gat van een meter bij een meter in de stoep, afgezet met een schreeuwend rood/wit lint. En toch had ik ‘t eventjes niet opgemerkt. Ik was namelijk druk bezig met het checken van mijn zakelijke e-mail op mijn telefoon. Ik verwacht iets belangrijks, dus tja…

Na van de schrik te zijn bekomen moest ik denken aan een recent artikel van de 3legateers over de Arbowet en Het Nieuwe Werken. Dat die wet geen onderscheid maakt in de locatie van de werkzaamheden en dat de werkgever te allen tijde moet zorgen voor een ergonomisch verantwoorde werkplek. Of je nou thuis of in de trein werkt, of waar dan ook. Dat is toch ook wat! Wij werknemers worden wel echt tegen álles beschermd.

Stel je toch eens voor dat mijn ‘guardian hells angel’ daar niet had gestaan. En laten we er voor het gemak eens van uit gaan dat ik rechtstreeks het gat in was gedoken. En laten we voor de kracht van het verhaal ook zeggen dat ik daarbij mijn pols brak. Of nee, mijn rug. Wiens schuld is dat dan? Heeft de stratenmaker niet duidelijk genoeg zijn gat in de stoep gemarkeerd? Of voldeed mijn werkplek op dat moment niet aan de arbonorm? In elk geval kan het niet mijn schuld zijn. Ik heb die telefoon met werkmail immers voor mijn werk. Neehee, aan mij kan het zeker niet liggen.

Zelf vind ik het behoorlijk ridicuul hoe werknemers tot in de puntjes worden beschermd. Zo hoorde ik van de week nog van iemand dat zijn werknemer in zijn proeftijd een scheldbrief aan het management had gestuurd. Hij had vervolgens zijn ‘welgemeende’ excuses aangeboden en verteld dat hij tijdens het schrijven van de brief ‘niet zo lekker in zijn vel’ zat. Het management had na een stevig gesprek zich van zijn sociale kant getoond en de jongen toch een tweede kans gegeven. De dag na zijn proeftijd meldde de jongen zich ziek voor een lange periode. Nu kon hij echter niet meer worden ontslagen. Bij de rechter deed de werkgever zijn beklag, ondersteund met bewijzen zoals de brief. Maar de rechter gaf geen sjoege, de jongen stond in zijn recht.

Dus, voor wie lekker twittert in de auto en facebookt op de fiets met muziek op vol vermogen in de oren, er is vast wel een mogelijkheid om je werkgever er voor op te laten draaien als jij een ongelukje krijgt. Maar alle gekheid op een stokje, wordt het niet eens tijd om in de wetgeving meer plaats te maken voor de eigen verantwoordelijkheid en zelfstandigheid van werknemers zodat het voor werkgevers ook wat aantrekkelijker wordt om zoiets als flexibel werken structureel in te voeren?


Over Jitske Schols

Jitske Schols doet de marketing en communicatie voor onder andere Flexmoeders.nl, een online landelijk gastouderbureau dat ouders in staat stelt werk en gezin beter te combineren. Met haar eigen blog Tomorrow’s waste today vertaalt ze nieuws naar beelden.
3.346 views | Reageer (13 reacties) Dit bericht is geplaatst in Column, Werkplek. Bookmark de permalink.
  • Mee eens! Maar ik ben werkGever… 🙂

  • Was het maar zo… zucht
     

  • Nikaj Wiggers

    Heel erg mee eens en niet alleen in de situatie als werknemer ten aanzien van de werkgever, maar als mens in het algemeen. Het nemen van de eigen verantwoordelijkheid wordt ons bijna afgeleerd door alle regelgevingen.
    In Amsterdam heeft men op een aantal plekken verkeersregelaars staan die auto’s en fietsers tegenhouden als het stoplicht op rood staat en als het groen is dan mag je van de verkeersregelaar doorrijden. I rest my case!!!

    • Maar in Amsterdam luisteren ze dan ook niet http://instagr.am/p/EJVjX/?ref=nf 😉  

  • Hans van der Made

    Hoe werknemers/werkgevers tegenover elkaar staan heeft alles met vraag en aanbod te maken, kijk maar in de tuinbouw of in de transportsector, waar goedkope arbeid  en onredelijke eisen aan de werknemer troef zijn. Dat kenniswerkers goed in de markt liggen en vinden dat ze wel voor zichzelf kunnen zorgen is begrijpelijk, maar de regels zijn er ook voor de kwetsbare werknemer met een slechtere concurrentiepositie, zeker nu deze concurrentie ook uit andere delen van Europa komt. Zodra de mogelijkheid zich voordoet om “vrijwillig” afstand te doen van de werknemersrechten, zullen er bedrijven zijn die hier misbruik van maken. “Wil je komen plukken? Hier tekenen!”

    Om flexibeler werken mogelijk te maken zullen er zeker dingen moeten veranderen in de regeltjes, maar vergeet niet dat er hele grote verschillen zijn tussen chauffeur, metselaar, aspergesteker en kenniswerker.

    • @19444cc7e227d698a0985276a8445e9f:disqus je hebt gelijk dat die verschillen er zijn, daarom ben ik ook nooit voor een one size fits all methode. Je moet niet iedereen over één kam scheren, maar even voor de goede orde, als we het hebben over afstellingen van bureaus weet ik niet hoe chauffeurs, metselaars of Aspergestekers hier slechter van kunnen worden. 
      Verder zou je je natuurlijk ook moeten afvragen, maar dat is verder denken, hoeveel waarde dergelijke beroepen toevoegen en of dit dus houdbare beroepen zijn in de toekomst. 

      • Hans van der Made

        Idealiter is wetgeving juist wel one-size-fits-all, maar dat terzijde. Het ging (wat mij betreft) niet om het afstellen van bureau’s, maar om de vraag wie er verantwoordelijk is voor de veiligheid van de werknemer. De stelling was dat het ridicuul is hoe de werknemer tot in de puntjes wordt beschermd en dat het tijd wordt om in de wetgeving meer plaats te maken voor de eigen verantwoordelijkheid en zelfstandigheid van die werknemer.

        Mijn punt is dat er sterke en zwakke groepen zijn en zullen blijven  en dat die bescherming verdienen. Je concurrentiepositie op de arbeidsmarkt hoort je salaris te bepalen, niet je veilgheid of gezondheid, in principe. Dat gaat niet alleen om ongeschoolde arbeiders, maar om alle werknemers die de pech hebben weinig in trek te zijn op een gegeven moment.

        Ik noemde wat beroepen die nu onder druk staan door goedkope buitenlandse arbeid, maar dat kunnen over tien jaar heel andere beroepen of groepen zijn.  De toegevoegde waarde van genoemde beroepen  lijkt me niet relevant voor de discussie over wie er verantwoordelijk is voor veiligheid, eerlijk gezegd.

        Dat er beroepen en bedrijven  zullen verdwijnen geloof ik graag, overigens, maar ook moderne infrastructuren vragen aanleg en onderhoud.  Huizen en wegen bouwen, afval ophalen, stroomvoorziening, glasvezelnet en  riolering werkend houden, blijft dat niet gewoon doorgaan? 60% van de scholieren gaat naar het VMBO, meen ik, wat voor werknemers worden dat over 20 jaar?

        • Hans van der Made

          Het afrekenen op resultaat en minder inmenging bij de weg daar naartoe lijkt me ook hier wenselijk. Bedrijven afrekenen op ongezonde werknemers, al dan niet met bepaalde klachten, lijkt me beter werken dan regeltjes voor ergonomische werkplekken. 

        • Hans, dan zijn we het daar dus principieel over oneens. Idealiter is wetgeving absoluut geen one-size-fits-all. Het is juist die drang die ons alle problemen geeft die het geeft. 

          Jij stelt echter dat er altijd sterkere en zwakkere groepen zullen zijn. Daar ben ik het mee eens, alleen vervolgens is je definitie van die groepen één waar ik dus weer volkomen me aan irriteer. Beroepen die onder druk staan vanwege goedkope buitenlandse arbeid is geen zwakke groep. Dat is een groep mensen die zichzelf niet op de toekomst heeft voorbereid. Ik ben wel van mening dat iedereen verantwoordelijk is voor zijn eigen ontwikkeling namelijk. Niet iedereen kan dat. Je hebt arbeidsgehandicapten, je hebt mensen met geestelijke beperkingen, maar verder is iedereen voor zichzelf verantwoordelijk. Echter, als je niet begrijpt waarom de toegevoegde waarde die een beroep geeft weldegelijk alles te maken heeft met de verantwoordelijkheid voor veiligheid kan ik vrees ik heel weinig discussie met je voeren. Dat is namelijk de kern van werk volgens mij en als je voldoende aantoonbaar toegevoegde waarde levert heb je nooit een probleem.

          Overigens is 60% van alle mensen die op de arbeidsmarkt komt inmiddels HBO+ geschoold de laatste jaren (wat ook wel iets zegt over het niveau van ‘hogere opleidingen, maar dat terzijde). Van de totale bevolking is het nu ongeveer 33% die HBO+ is, maar dat veranderd dus snel. Maar ook die mensen moet toegevoegde waarde gaan leveren, veel toegevoegde waarde.

        • Hans van der Made

          Of we principieel van mening verschillen weet ik niet. Ik doelde er op dat wetgeving zo geformuleerd moet worden dat deze de algemene lading dekt (“Allen die zich in Nederland bevinden, worden in
          gelijke gevallen gelijk behandeld”) in plaats van de waan van de dag behandelt (“Scooterrijdende overlastgevende jongetjes moeten bij aanhoudend wangedrag hun scooter inleveren”). Verschillende gevallen moeten natuurlijk wel als verschillend gezien worden.Kan je toelichten hoe je het verband ziet tussen de toegevoegde waarde van een beroep en de verantwoordelijkheid voor veiligheid? Mogelijk praten we langs elkaar heen.

          • Bas van de haterd

            Dat dat zo in de wet moet nu klopt. Dat dat deels een fout is in ons wetssysteem is denk ik als ik je zo lees waar wij over van men ing verschillen.

            Kort samengevat, als je voldoende toegevoegde waarde biedt in je werk zal geen baas een klacht niet serieus nemen en anders vertrek je naar een partij die dat wel doet. Maar dan moet je dus aantoonbaar veel toegevoegde waarde leveren.

          • Hans van der Made

            Ok, helder.  Waar we vermoedelijk van mening verschillen is dat in mijn ogen er altijd groepen mensen zullen zijn met een slechte concurrentiepositie op de arbeidsmarkt. Deels zal dat ze zeker aan te rekenen zijn, inderdaad, maar deels ook niet en daar wringt wat mij betreft de schoen.   Als iedereen maximaal investeert in maatschappelijk-waardevolle competenties zal het niveau zeker stijgen, maar er zit altijd een groep aan de onderkant.  Ik deel absoluut je mening dat we allemaal de plicht hebben te investeren in onze eigen ontwikkeling en er uit te halen wat er in zit, begrijp me niet verkeerd. Veiligheid binnen je baan (niet zekerheid van je baan) vind ik echter net zoiets als toegang tot gezondheidszorg of onderwijs, nl. iets wat je voor iedereen  bereikbaar wil maken. Zijn we dit oneens?

          • Bas van de haterd

            Dat die groepen er altijd zullen zijn ben ik het mee eens. Wie daarvoor verantwoordelijk is wringt de schoen. Dont’t get me wrong, de mensen die echt problemen hebben moeten we helpen, mensen met geestelijke of lichamelijke beperkingen. Mensen die van jongs af aan geen opleidingen hebben afgemaakt en alleen maar stellen dat ze ergens toch te dom voor zijn…

            Veiligheid moet idd ook een zekerheid zijn. Veiligheid in de bouw bv, in fysiek gevaarlijke beroepen. Echter zijn we daar sterk in doorgeslagen, dat was denkmik ook het punt van deze blog. Ik tik deze reactie nu op mijn ipad, half liggen in mijn stoel. Ergonomisch totaal onverantwoord, volgens de wet zeg maar…