Je positie bepaalt je perspectief. Het is een les die ik mensen probeerde te leren toen ik nog trainingen creatief denken en handelen (in België) gaf.
Recentelijk werd me dit weer al te duidelijk. Wat me met name vaak opvalt is hoe weinig mensen door hebben dat het hun perspectief is, hun waarheid, niet de algemene waarheid. Recentelijk kwam ik een bizarre casus tegen waarin iemand ‘maatschappelijk verantwoord’ was, nadat ze eerst de persoon zelf in een hoekje had geduwd.
Vorige week schreef ik op RecTec al een klein stukje over een bijzondere arbeidshandicap. Ik zal de casus heel kort samenvatten. De recruiter van dienst (werkzaam in het onderwijs) stak een tirade tegen mij af (ze was boos vanwege het onderzoek) waarom ze zoveel moeite hadden gedaan een mystery sollicitant van Digitaal-Werven te proberen een plek voor te vinden. Dat had te maken met de maatschappelijke positie van een school, die er volgens haar ook moest zijn om mensen met een arbeidshandicap te helpen. De arbeidshandicap waar we hier over praten is een (opzettelijke) spelfout in de sollicitatiebrief.
Nu is mijn mening over spelling denk ik wel bekend. Natuurlijk doe ik mijn best, ik ben er slecht in, desondanks heb ik twee bestsellers geschreven, dus het belang ervan word denk ik ernstig overschat.
Wat bijzonder is aan deze casus is dat deze persoon natuurlijk helemaal geen arbeidshandicap heeft, het CV was gewoon een hoog opgeleid starter met niet veel werkervaring. Geen top CV, maar zeker ook niet ‘gehandicapt voor de arbeidsmarkt’. Echter hechtte deze recruiter dermate veel waarde aan spelling, terwijl dit voor 90% van alle functies in Nederland helemaal niet van belang is (enkel redactie functies, misschien PR functies, copywriters, maar verder….) dat de sollicitant door de recruiter als zodanig werd gebrandmerkt.
De positie (ik hecht veel waarde aan spelling) bepaalt in dit geval het perspectief (deze persoon heeft een serieus probleem). Een andere recruiter kijkt misschien wel naar de inhoud van het CV en ziet een fantastische kandidaat. Dus waar dezelfde sollicitant bij bedrijf A een kneus is (hij of zij kan niet spellen) is het elders een topper.
Reclame
Toen ik nadacht over deze case moest ik ineens terugdenken aan een reclame voor maandverband van lang geleden. Misschien herinneren jullie hem je ook nog. Een dame die ook in een sollicitatiegesprek zat en de directeur begon over het feit dat vrouwen zo lastig waren op de werkvloer vanwege hun ‘maandelijkse probleempjes’. Hoewel natuurlijk geacteerd was dit ook een typisch geval van: vanuit het perspectief van deze directeur zijn alle vrouwen arbeidsgehandicapt. En geloof me, dit soort directeuren bestaat ook in de echte wereld (gelukkig niet veel). Ik ben benieuwd hoe deze recruiter (een vrouw) hierop gereageerd zou hebben.
Topper
Een andere case die me te binnen schoot was bij een oud werkgever. Daar haalde we een ‘topper’ binnen, die binnen zijn oude organisatie helemaal de man was. De beste IT’er van de desbetreffende bank en dat wist hij. Nu kwam hij echter bij een echte ‘nerd club’ en daar kon hij net mee, maar meer ook niet. Hij ging van ‘nummer 1′ naar de ‘onderste 20%’. Uiteraard heeft zijn ego een flinke deuk opgelopen, want hij was niet zo goed als hij dacht en hij was ook binnen een half jaar weer vertrokken. Wel vertelde hij eerlijk dat hij een stuk wijzer was geworden tijdens zijn exit gesprek, want hij realiseerde zich nu dat hij nog erg veel te leren had.
Positie… perspectief
Bij oordelen over mensen, dingen en jezelf bepaalt je positie heel erg je perspectief. Dat is niet erg, maar je positie (h)erkennen is dan wel heel belangrijk. Hecht jij veel waarde aan iets, of is het echt voor iedereen zo? Ben jij zo innovatief, of ben je binnen je groep innovatief, maar zijn daarbuiten nog 101 mensen verder? Ben jij de beste, of enkel binnen je organisatie?
En wanneer je oordeelt over mensen en ze b.v. brandmerkt als ‘arbeidsgehandicapt’, zegt dat misschien niet meer over wat jij beschouwt als een handicap dan over wat ze wel of niet kunnen?
Abonneer op updates