• http://twitter.com/tonyschoen Tony JN Schoen

    Je schrijft “Ook worden relaties tussen werknemers en de organisatie duurzamer.”  In de praktijk zie ik het omgekeerde. Werknemers worden werkconsumenten, die van de ene organisatie naar de andere hoppen zonder langdurige binding. Dit wordt zelfs gestimuleerd, ‘t is een algemeen sociale tendens. Directe bevrediging, niet meer goed, hop, dan gaan we verder! 

    Organisaties worden werkaanbieders, die op de markt de goedkoopste tijdelijke krachten zoeken die het aangeboden werk uit kunnen voeren. Zeg maar werknemerconsumenten. We verbruiken ze, als ze niet meer nodig zijn of als er een nieuwer model op de markt is, hop, over de schutting ermee.

    Neemt niet weg dat je zou kunnen streven naar duurzame relaties. En er zijn ook wel bedrijven die dat bewust doen, maar het is denk ik niet een algemene tendens. Misschien wel aanwezig in bepaalde sectoren (diensten?) en soorten bedrijven (kleinschalige samenwerkingsverbanden?) Maar niet in de grote fabrieken in zorg, onderwijs, overheid en dienstverlening. Meer wensdenken dan realiteit. 

    Overigens heeft het werkconsumentisme  niks te maken met versoepeling of verstrenging van het ontslagrecht. Los van de formele kanten kun je als werkgever gewoon zeggen “ik wil een duurzame relatie met jou aangaan, je helpen groeien en ontwikkelen, wil je ons bedrijf daar ook mee helpen”. Of zo iets, dan. Zelfs als er geen vast contract is, en er af en toe van werk-diensten gebruik wordt gemaakt.

    • http://www.vandehaterd.nl/ Bas van de Haterd

      @twitter-263696585:disqus dank je voor je reactie, maar ik denk dat het heel erg zit in wat je zegt: bepaalde sectoren. Het is namelijk een eenvoudige situatie van soort zoekt soort. 
      Je noemt een aantal sectoren: onderwijs, zorg, overheid. Alle drie neem ik niet serieus als werkgever. Dat zijn organisaties waar politici veel te veel te vertellen hebben en dus inderdaad heel moeilijk een duurzaam personeelsbeleid te voeren is, hoewel moeilijk iets anders is dan onmogelijk. Ook noem je met nadruk het woord groot, wederom iets dat inderdaad zal verdwijnen (zie daarover mijn eerdere stukken). Overigens… buurtzorg Nederland laat dan weer zien dat het in de zorg wel kan, zonder managers, kleinschalig denken in duurzame arbeidsrelaties!

      Er zullen twee stromingen ontstaan: de werkaanbieders en -consumenten zoals jij ze omschrijft en de partijen met een duurzame arbeidsrelatie. Ik zie heel veel mensen naar het laatste willen. Vaak zijn ze nog niet bereid om dan ook daar de bijbehorende consequenties te aanvaarden. Dat betekent namelijk dat je bepaalde bedrijven niet voor kan werken, want die denken inderdaad in wat niet kan. 

      Eenvoudig voorbeeld: ik doe ook nog het nodige in de werving. Groot probleem is wat de wervingssite laat zien. Vandaag nog een gesprek met een partij die stelt dat op het hoofdkantoor (niet in NL) alle besloten wordt. Simpel: die nemen hun personeel dus niet serieus. Kan je heel veel nuances op aanbrengen, maar in de basis neem je je personeel niet serieus als je denkt alles te centraliseren. 

      Je krijgt (van beide kanten) wat je vraagt. Als jij niet bereid bent als werknemer om loyaal te zijn, zal je nooit bij een loyale werkgever komen. Als je als werkgever geen duurzame relatie nastreeft, en dus bereid bent daarvoor offers te maken, zal je geen duurzame werknemers vinden. Die ‘offers’ zijn niet enkel korte termijn, maar in je hele doen en laten. 

      Wat ik zie is dat we, in mijn optiek, nu op het hoogtepunt van wat je omschrijft als het ‘werkconsumentisme’ zitten. Ik denk niet dat we nog minder loyaal naar elkaar kunnen worden. Ik zie dat echter heel sterk veranderen. Ik geloof dat ik mijn medewerkers (als ik die heb, zo nu en dan) goed behandel. Vorig jaar belde ineens een oud medewerker van 3 jaar geleden op met een klus, want hij was nog steeds zo onder de indruk hoe makkelijk ik destijds om was gegaan met het feit dat zijn moeder ziek was in de 3 maanden dat hij voor me werkte en hoe ik hem niet meteen eruit gegooid had (wat ik had kunnen doen) en alles geregeld had. Aangezien hij heel eerlijk mijn kant op is geweest en niet op het laatste moment me voor het blok heeft gezet (met dus het risico dat als ik een klojo was geweest ik hem er meteen uit had gezet) was hij ook loyaal naar mij. Dat is voor mij een duurzame arbeidsrelatie, terwijl ik hem 3 jaar uit het oog ben verloren toen hij eenmaal klaar was bij me, komt hij later terug.